چند وقتیه تو وبلاگای مامانا بحث اشتغال خانم ها مطرح شده. تو یکیشون من یه کامنت گذاشتم همه ی خانمهای شاغل مستقیم و غیر مستقیم محترمانه به من رای دادن (یعنی مشت محکمی کوبوندند تو دهن بنده )
خوب منم سکوت کردم و تو هیچ وبلاگی راجع به این موضوع کامنتی نذاشتم و فقط رفتم و خوندم و اومدم بیرون.

تا دیروز که تو کامنتای یکی از وبلاگا دو سه تا مطلب خوندم که خیلی یه جورایی حس بدی بم داد. ازینکه خانم های شاغل چرا اینجوری خانمهایی رو که شاغل نیستند و به هر دلیل تو منزل هستند کوچیک میشمرند.

اول فکر میکنم لازمه که بگم خود من هر دو این مراحل رو تجربه کردم. شاغل بودم...هم در تئاتر شهر هم تالار وحدت..بعدشم دانشگاه تدریس میکردم..تدریس خصوصی داشتم...بعد هم با یکی از دوستان دفتر طراحی زدیم و ......خلاصه اینکه نمیخوام بگم چه بودم و چه کردم فقط میخوام بگم هر دو موضع رو تجربه کردم این تا اینجاش.
تو اون کامنت یکی از بانوان شاغل مرقوم فرموده بودند که :...

فردا بچه به مادر شاغلش که به خاطر بودنش در اجتماع شاید روشن تر از مادری باشه که تو خونه از صبح تا شب تمام جسمش رو تو بشور بساب خونه خسته کرده . به همچین مادری افتخار خواهد .
خوب ایا خانمهایی که شاغل هستند لباسها و ظرفهاشون شستشو لازم نداره؟ بشور بشور ندارن؟ یا حتی اقایون؟؟؟ ایا ظرفهای ناهار یک هفته رو جمع میکنند اخر هفته کارگر بشوره؟ این از بشور بشوری که فرمودند.
ایا خانمهایی که شاغل هستند اگر کتری یا قوری رو گازشون یا خود گازشون چربی روش بگیره نمیسابند که چربی ها بره ؟؟ اینا شامل اقایون هم میشه. چون من میدونم خیلی از اقایون چه مجرد چه متاهل تو منزل هم کار میکنند و بقول ایشون گاهی بشور و بساب.

من میخوام بدونم چرا کار نکردن مادر به منزله دور شدن از اجتماع هست؟ ایا این که یه خانم صبح پاشه بره دفتر یا اداره یا شرکت یا بانک یا هرجا و تا عصرشو اونجا بگذرونه اجتماعیه؟ ولی خانمی که پیاده روی کنه..ورزش بره کتاب بخونه کلاسهای مختلف علمی و اموزشی بره و اخبار اول روز رو انلاین ببینه و با بچه هاش همه جا بره و واقعا کیف کنه غیراجتماعیه؟

من خودم الان به چی مادرم که شاغل بوده افتخار میکنم؟ ببه همیشه تنها بودنم؟ به اینکه در حسرت این بودم که کنارم باشه؟ به این که روزایی که نیازش داشتم کنارم نبود؟ به اینکه همه ی زندگی با عجله میگذشت که ای دیر شد من برم سرکار؟ اخه من الان به کدومش باید افتخار کنم؟
در جای دیگه نوشتن که:
یک مادر با روحیه و بشاش برای بچه بهتره یا مادری که از صبح تا شب تو خونه نشسته ( به هیچ کس توهین نشه ) مداوم کار تکراری خونه انجام داده و خیلی وقت ها همون طور که هممون می بینیم از بی حوصله گی حوصله رسیدن به بچه رو و وقت گذاشتن براش رو نداره ؟

مادرای غیر شاغل اخه کدومشون صبح تا شب تو خونه نشستن؟ تو خونه بشینن که چی بشه مثلا افتاب مهتاب نبیندشون؟
من که با این فسقل نه ماهه صبح به صبح ساعت هفت و چهل دقیقه میرم پیاده روی تا هشت و نیم نه. بعدم هردومون تاپ و توپ و فرش( همونfresh ) میایم خونه. این از اول صبحمون. همه جا هم میریم کلی هم از بودن کنار این فسقلی حال میکنم. تو این دو سال که خونه هستم هیچ وقت احساس بی حوصلگی و نرسیدن به بچه تو من نبوده که هیچ از زمان شاغلیم هم بیشتر و بهتر به بچه ام و الان بچه هام میرسم.
من نمیدونم این کار تکراری خونه چیه؟ ایا غذا درست کردنه؟ یعنی در منزل خانمهای شاغل بقول معروف از مطبخشون دودی بلند نمیشه؟ هرچند که امروزه روز به برکت فست فود ها و رستوران ها تو همه منزل ها بدون در نظر گرفتن موقعیت خانم خونه هر از گاهی ازین غذاها استفاده میشه. ولی درکل ایا در منزل هیچ غذایی نباید پخته بشه؟