من همیشه برام سواله که چرا خدا همه ی 124000 پیامبرشو تو منطقه ی خاور میانه فرو فرستاده و بقیه میلیارد جمعیت که تو جاهایی مثل قطب یا خاور دور یا افریقای مرکزی یا امریکای جنوبی هستند بی نصیب موندن. چراکه اصلا در بسیاری از کشورهای این کره خاکی اصلا خدای کتاب دار شناخته شده نیست. مثلا بوداییها یا اون قبایل خاص افریقایی یا اسکیموها. خوب پس بهشت برای اینا چی میشه؟
ایا بهشت فقط برای اعراب و ملت شهیدپرور ایران ساخته شده؟
مگه نه این که خدا همه جا حاضره پس چرا باید بین افریده هاش فرق باشه؟
پس کاری میکردم که همه همونجور که منو میبینن ارشاد هم بشن ( نه اینکه به اسم ارشاد موی دختر مردمو که من این همه واسه افریدن این جنس لطیف مایه گذاشتم بپیچونن دور دستشون عین تسبیح و کشون کشون بندازن تو ماشین و ببرن اونجا که عرب نی انداخت! اخه من کی همچین چیزی گفتم؟).و تو ذات من وقتی زیبایی و مهر و عطوفت رو میبینن به همنوع خود هم همونجور نگاه و باهاش رفتار کنن.
یک سری میان توجیه میکنن که نه  تا بدی نباشه خوبی معنا نداره. اینا ذاتشون از همه خرابتره که اینو میگن ادمای خودنمایی هستن که بخوبی تظاهر میکنن ولی از درون عین سیب گندیده اند .
 چرا میگیم 14 معصوم؟ هرچند فلسفه ی این 14 معصوم هنوز واسه من زیر سواله. چرا که 14 معصوم یعنی چی؟ یعنی در افرینش 14 نفر بودن که معصوم بودن. خوب.پس پیامبران خدا معصوم نبودند دیگه؟ یعنی اون 124000 نفر همینجوری ول معطل دیگه؟ یا 124014 تان معصوم ها؟
خلاصه اینکه خدای برفی تو افرینش فرق نمیذاره و همه ی افریدگانش که از روح خودش درونشون دمیده معصومند!

ما پدر مادرا وقتی بچه هامون یه خطایی میکنن چکار میکنیم؟ اتیششون میزنیم؟ یا عقرب و مار میندازیم بجونشون یا اینکه سرب داغ تو گوش و گلوشون میریزیم؟ اصلا تصورش رو هعم میتونیم بکنیم؟
خوب این خدای مهربون ما که از همه مهربونتره پس چرا میخواد واسه ماها و گناهای کوچیک همه رو تو اتیش بسوزونه؟؟؟؟ پس اون بهشته مال کیاست؟ بقول شاعری که عاشقشم:
گویند   مرا  که   دوزخی  باشد مست
قولی است خلاف دل درآن نتوان بست
گر  عاشق  و  میخواره به  دوزخ باشند
فردا  بهشت بینی همچون کف  دست


من خدایی که از رگ گردن به همه نزدیگترم و در همه حال فکر همه رو میخونم و قراره همه به من ایمان داشته باشن چرا باید محدود به یک مکعب سنگی باشم اونم در قلب مکان 124000 پیامبر خیز؟؟؟؟
خدای برفی نیازی نداره وقتی میخوای باش حرف دلتو بزنی روزی 17 بار جلوم خم بشی و 34 بار بخاک بیفتی و رو به یه نقطه خاص که هی بگردی ای خدا الان خونت کدوم وره؟
چه سرت رو روبه اسمون کنی چه بندازی پایین و زمین رو نگاه کنی چه چپ چه راست اصلا مهم نیست. چون من همه جا هستم و از رگ گردنت بت نزدیکتر هر سمتی سر بچرخونی هستم. حتی لازم نیست هر سال افریده هام دسته دسته پاشن برن یه جای خاص و بی اب و علف که بدونم دوستم دارن همینکه بگن ای خدای مهربون من تا اسمون هفتمم میرم و میام و ذوق میکنم.
خدایی خیلی داستانای دیگه هم داره که من اگه بخوام بنویسم تموم نمیشه.
ولی تا همینجاش رو دوستم از من قبول کن که میدونی این سومین باره که دارم این پستو مینویسم :::)