امروز تو نت دنبال نسخه صحیح شعری میگشتم که از دیشب تو فکرش بودم و گوگل خیلی جالب منو برد به این پست وبلاگ یولیو پرس.داشتم  مقایسه ها و متن ها رو میخوندم که دیدم نویسنده گرامی من رو هم مورد نقد قرار داده ( این دنیای مجازی هم چه دنیای کوچکی شده) و به زعم ایشون بنده یه ادمی هستم که بسیار به ادبیات پشت شیشه ی اتوبوسی علاقه دارم و خیلی هم پس و پیش اشعار رو حفظ میکنم!


یا فی المثل خانمی که به شکلات و قهوه و برف علاقه زیادی داره مطلبی نوشته در باره آقای شکیبایی مرحوم و تیتر زده:

“به راستی صلت کدام قصیده بودی ای غزل” [2]

بودی؟!‍ یعنی دیگه نیست؟! مگر “جایزه و هدیه و بخشش” بعد از مدتی تاریخ مصرفش می گذره؟ اصلا به معنی جمله فکر کردی؟! در می مونم که طرف اصلا شعر شاملو رو از توی کتاب اشعارش خونده یا اینکه اینو پشت وانتی، اتوبوسی، چیزی دیده و حفظ کرده؟! و چه حفظی هم کرده.

------------------------------------------------------------------------------------------------------
 امروز برای این که ببینم بالاخره شعر
"    * پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت. ناخلف باشم اگر من به جوئی نفروشم"
صحیحش چیه ایا من به جوی نفروشم  یا من به یکی نفروشم که تصادفا اینجا رسیدم.
( این یکی اشاره به اون دو گندم هست حالا باز نگی پشت شیشه مینی بوس خونده !)
نویسنده ی محترم. من به معنی جمله فکر کردم ولی این جمله رو نه بخاطر معنیش که بخاطر خود خسرو نوشتم. کتابخونه ی من هم انقدر عنی  از دیوان های اشعار هست که نیازی نباشه از پشت شیشه ی اتوبوس و وانت چیزی رو حفظ کنم.
و چه حفظی هم کردم؟ تو چرا خودتو خدا میدونی که بگی و چه حفظی هم کرده؟
اگر فیلم هامون رو دیده باشی زمانی که خسرو توی کتابخونه است میگه براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل. اون جمله با لحن گفتاریش یکی از تاثیر گذارترین جمله ها برام شد و حسی که صدای خسرو تو اون جمله القا کرد به من شاید قلم شاملو نمیکرد.و اون چیزی که دیگه نیست وجود خسرو شکیبایی هست نه صلت و بخشش. و اگر هم خیلی شعری بخوای تفسیر کنی بله. خسرو صلتی بود که دیگر نیست. تنها یادش هست و نامش و صدای گوش نوازش.  روحش شاد و یادش گرامی.

در اخر من نمیدونم همه ی این ها چه ارتباطی به علاقه ی من به برف و شکلات داره؟
ایا ادمی که برف و شکلات و قهوه دوست داره نمیتونه ادبیات هم دوست داشته باشه؟ میشه بگی منافاتشون چیه؟
اگر میومدم مینوشتم که من از کودکی بجای کتابهای داستان برام شاهنامه میخوندن ( که پدر عزیزم این مهم رو به عهده داشتند)و الان تو کتابخونه ام چند نسخه شاهنامه دارم وبرای به انجام رسوندن پایان نامه ی دانشگاهیم حد اقل یک سال تمام مدت  در کنار دو تن از نویسندگان و پارسی زبانان این مرز و بوم وقت گذروندم و مطلب اموختم و بعد ازون هم در کنار یکیشون به اموزش زبان ساسانی و شاهنامه خوانی مشغول بودم  اونوقت حق داشتم که یک نیم جمله شعر بذارم تو وبلاگم؟ کاش کمی تامل کنید موقعی که کسی رو نقد میکنید و تا وقاتی شناخت کافی از کسی ندارید  به این راحتی انگشت اتهام بی سوادی رو به سمتش نشونه نرید.