یه موقع یادمه 25 آذر روزی بود بنام روز مادر که چقدرم دوست داشتنی بود. همه جا شلوغ و  پر از ادمایی که در حال خرید کردن بودند برای همسر یا مادرشون.برای من این روز شکوه خاصی داشت. هر چند مادرم رو در  طول روز چندساعتی بزور میدیدم ولی از همون بچگی با همون تنهاییهام هر طور بود با برادرم براش یه کادو اماده میکردیم. حالا بچه تر که بودیم نقاشی و کاردستی...بزرگتر که شدیم چیزای خریدنی هم به اون نقاشیا اضافه شد.

یواش یواش ازونجایی که همه چی این مملکت باید  تغییر میکرد و طبق تقویم اعراب پیش میرفت اقایون  زمزمه ی طاغوتی بودن این روز رو سر دادند و بجاش یه روز از ماه قمری رو که هر سال هم متغیره انتخاب کردند.

تا چند سالی یه دوگانگی خاصی دیده میشد. یه سری مصرانه همون 25 آذر رو روز مادر برگزار میکردند و یه عده رفته رفته روز منتخب دولت جم.هوری اس.لامی رو.

یه عده هم که مونده بودن تو رودرواسی این وسط خوب هردو رو یه جورایی برگزار میکردند حالا یکیشو سنگین تر یکیشو با شاخه گل.یا هردو در یه سطح.

خلاصه که یواش یواش اون 25 آذر ثابت و دوست داشتنی ور افتاد و تبدیل شد به یه روز نامعلوم عربی که هرسال تو یه ماهی میفته.

فکر کنم تعداد کسانی که به 25 آذر خودشون وفادار موندند خیلی کم باشه... اکثرا قدیمی ها هستند.یا  امثال من.....

                                این روز بر مادران ایرانی این مرز و بوم خجسته باد

پ.ن.

 اهنگ این شعر رو پویا برام  فرستاد. امروز تو وبلاگ این اهنگ رو میذارم.

ممنون پویای عزیز.

مثل اون دختری که پردشو دوخته

و اون که پول نداشت تو آتيش سوخته

مثل مادرم با اون زندگی زوری

زنی که خلاصه شد تو قابلمه و قوری

کسی تا حالا نتونسته ببينه بدنشو

کسی از سر نتونسته بگيره روسريشو

می گفت بعد مرگ ميبرنش جهنم

می‌گفت آدم و از سرمو آويزون ميکنن

گفتم مگه نگفتن پهشت زير پای شماست

مامان بهشت سر کاريه بيا دنيا رو بچسب

می‌گفت اذون داره ميگه مو تنم سيخ شده

گفتم می‌ترسی ترس به روحت ميخ شده

هفتاد سال زن بوده يعنی کلفت

يعنی چيزی تو زندگيش نديد جز خفت

زنی که گناه بود بودنش ولی بی جرم

زنی که استحاله کرده بودنش تو فرم

کسی که خيانت نکرد به شوهر چی شد؟

پنجاه سال فحش شنيد و کتک خورد

بايد تو سری بخوره بميره نفس نکشه

عکس هيچ پرنده‌ای رو بی قفس نکشه

زنی که هميشه يه سايه اونو می پاييد

عروسکی که مرد به هر شکل باهاش می‌خوابيد

تو بوی سيلی و شلاق ميدی خانوم

تا کی ميخوای به مردا باج بدی خانوم

مث وطن شدی همدم ولگردا

تقدير تو دست توی واسه فردا

تو بوی زمين سوخته مون رو ميدی خانوم

تو هم از عرش به فرش رسيدی که خانوم

ما که از مردی مرديم لا اقل تو زن باش

يه کم از اون عطر غيرتت رو ما هم بپاش

ما که از مردی مرديم و چيزی نديدم

از تو کتاب اسم رستم و فقط شنيديم

که اگراونم بود امروز حتمن کراکی بود

رستم امروز از جنس بد شاکی بود

رستم اگر بود واسش جرم ميساختن

تو گردنش آفتابه لگن مينداختن

شايد ميرفت جنگ و بر ميگشت احترام داشت

سرتيپ سپاه ميشد تو دبی سهام داشت

رستم ميتونست حتی به قولی گنجی شه

يه کم کانت و پوپر بخونه فرنگی شه

ميشد اسلام رو سکولاريستی تعبير کنه

ميشد قرآن رو تو هرمنوتيک تفسير کنه

ميشد فيلم بسازه تو کن تقدير بشه

ميشد جک بگه معترض تعبير بشه

شايد ميرفت اروپا الان دو تا پاس داشت

اونجا تاکسی ميروند اينجا الگانس داشت

تو هر عيد ميرفت تو کنسرتا ميرقصيد

ديگه حرف سياسی نميزد ، می‌ترسيد

 رستم اگه بود میگفت جدم عرب بود

خزر مال روسا خلیج خلیج عرب بود

رستم اگه امروز بود رستم و از یاد میبرد

شاهنومه بیست سی سال تو طاقچه خاک میخورد

خانوم ما مرد نيستيم رومون خط بکش

پرچم رو بگير خودت بشو رئيس جنبش

ما که از مردی مرديم لا اقل تو زن باش

يه کم از عطر غيرتت رو ما هم بپاش

تو بوی زمين سوخته مون رو ميدی خانوم

تو هم از عرش به فرش رسيدی که خانوم

ما که از مردی مرديم لا اقل تو زن باش

يه کم از اون عطر غيرتت رو ما هم بپاش